fbpx

Blog juli

Hallo allemaal,

Daar ben ik weer. Vorige maand hebben jullie helaas geen blog van mij ontvangen.
Het einde van het schooljaar zat er voor mij aan te komen. Ik moest beslissen wat ik
in september wil. Wil ik doorgaan met lerarenopleiding Nederlands of ga ik toch iets
nieuws doen? Deze keuze is niet vanzelf tot stand gekomen.

Na een goed gesprek met mijn mentor van school heb ik de keuze gemaakt om in september te starten aan
de opleiding pedagogiek. Enorm spannend, want ik hoor in augustus pas of ik
aangenomen ben. Tot die tijd is het duimen geblazen.

 

Volgende week 16 tot en met 19 juli is de Vierdaagse. En zoals jullie weten loop ik dit
jaar voor de eerste keer mee. Spannend! 4 x 40km is geen kattenpis.
Wisten jullie hoe veel tijd je kwijt bent met het trainen? In januari dacht ik nog: ‘In juli
de Vierdaagse lopen, vanaf nu trainen. Doe ik even.’
Nou laat dat even maar weg. Ik heb voor jullie op een rijtje gezet wat mijn training
van de Vierdaagse inhield.

 

24 trainingen
301,5 kilometers
69 uur
475.936 stappen
6 maanden

 

 

 

Toen ik in januari ‘ja’ zei tegen de Vierdaagse, had ik dit nooit verwacht!
Niet elke training ging van een leien dakje. Soms had ik er simpelweg geen zin in.
Gelukkig had ik twee leuke wandelmaatjes, die mij elke keer weer meenamen en
motiveerde. Ook gaat je lichaam tegensputteren, zo vaak en veel trainingen was mijn
lichaam niet gewend.

Toch is het wandelen niet alleen lichamelijk zwaar. Tuurlijk heb ik verzuurde benen,
pijnlijk en brandende voeten, blaren en spierpijn gehad. Het leuke is dat al deze
mankementen te verhelpen zijn met twee paracetamols.

Het doorzetten en blijven wandelen was mentaal soms een uitputtingsslag. Gaan
wandelen is een feestje. Je verheugd je op de wandeltocht en de mooie uitzichten.
Ook hielden wij een stempelboekje bij, dus kregen we na elke wandeltocht een
stempel. Gek genoeg wandel je soms letterlijk voor die stempel. Ook is het niet
gemakkelijk om te blijven wandelen als je benen en voeten pijnlijk worden.
Paracetamols werken niet meteen, dus moet je jezelf een half uur zien te motiveren.
Dit waren de zwaarste momenten. Vooral als je even geen afleiding vond of alleen
naast weilanden liep, zodat je niks te kijken had. Die momenten doorstaan, daar
bereik je wat mee. En elke keer als dit moment kwam, overwon ik het. Het gevoel dat
je na een wandeltocht hebt, dan bedoel ik niet de stijve benen en pijnlijke voeten,
maar de overwinning en het gevoel dat je iets kan bereiken, is veel meer waard dan
de lichamelijke klachten.

 

Ik heb ook zeker kilometers meegemaakt die heel gemakkelijk gingen. Ik raakte in
gesprek met één van mijn wandelmaatjes, na een tijdje keken we op de app en
waren we 7km verder. Dat we al meer dan een uur aan het wandelen waren, hadden
we dan niet in de gaten. Soms kwam de finish zelfs eerder dan dat we uitgepraat
waren. Deze wandeltochten waren net zo lekker, want van die lichamelijk
mankementen merkte ik dan veel minder.

 

Door het wandelen merk ik bij mezelf dat ik veel overwonnen heb in mijn hoofd. Zoals
ik laatst zei is afvallen niet alleen lichamelijk veranderen, maar mentaal misschien
nog wel meer. Tevens heb ik mijn discipline terug gevonden, waarvan ik dacht hem
verloren te zijn. Heb ik afscheid genomen van bepaalde ‘slechte’ gewoontes. Dit
afscheid viel zwaar, maar ik ben blij dat ik dit gedaan heb.
Wist je dat ik best veel gehuild heb de laatste tijd? Gehuild als ik 40km bereikt had,
wat weer een overwinning was tegenover de 30km. Gehuild als ik overwonnen had
om niet aan de verleiding toe te geven. Gehuild dat ik trots op mezelf was, omdat ik
wel dingen kan bereiken.

 

Kortom ik heb het vertrouwen en geloven in mijzelf terug gevonden. Dit vind ik zo
enorm gaaf! Jezelf het gevoel geven dat je er mag zijn, ondanks de kilo’s die je
weegt. Jezelf het gevoel geven dat je er goed uitziet. Jezelf het gevoel geven dat je
de dingen bereikt in je leven die je wil bereiken.

Het kostte me enorm veel moeite, geduld en doorzettingsvermogen. Gedachten die
alle kanten op gingen en mij dwong bepaalde dingen wel te doen. Maar ik deed het
niet, ik deed juist hetgeen dat mijn hersenen niet wilde, maar wat IK wilde.
Ik heb mijn ‘duiveltje’ even flink toegesproken. Ik noem het stemmetje in mijn hoofd
die wil dat ik ongezond eten eet, mijn ‘duiveltje’. Ik beschouw hem ook als een
‘persoon’. Op deze manier kan ik hem toespreken en zeggen dat hij moet stoppen.
Dat ik niet meer naar hem luister en alleen doe wat IK wil. Tja, vond hij niet zo leuk,
toen werd hij boos. Mijn gedachten gingen alle kanten op en soms was ik ten einde
raad. Heerlijk vond ik het dan om met mijn beste vriendin te gaan fietsen en even niet
aan afvallen denken. Of een stukje verder met de hond te wandelen. Ook keek ik wel
eens een super romantische film waar je gemakkelijk helemaal in meegaat. Lekker
helemaal in de film en mijn eigen gedachten ‘uitzetten’.

 

Dat ‘duiveltje’ temmen was een enorme strijd. Vaak genoeg dat ik nog naar de
koelkast liep en iets wilde nemen. Meestal liep ik weer terug, omdat ik te lui was om
wat klaar te maken. De laatste dagen staan er lekkere kersen van opa en oma in de
koelkast. Nu neem ik een paar kersen mee. Daarna is het idee van een eetbui alweer
weg.Nu ben ik al 1,5 week onbewuster bezig met afvallen. Mijn focus ligt op de
Vierdaagse en de voorbereidingen daarvoor. Toch verlang ik niet veel naar eten en
ben ik zelfs wat afgevallen. Soms moet je de focus even op andere dingen leggen en
merk je dat je eigenlijk al heel goed bezig bent. Focus op wat je WEL wil bereiken en
niet op dingen die je niet wil.
Ik heb de afgelopen week lekker gedaan wat ik wilde. Gek genoeg kwam eten daar
vrij weinig in voor.

 

Tijdens de Vierdaagse kun je mij volgen op Facebook en Instagram. Ik zal daar elke
dag een post op plaatsen.
Voor iedereen die ook de Vierdaagse loopt: veel succes! Je kunt het!
Voor iedereen die gaat feesten: veel plezier! Kom je ons uitzwaaien om 5 uur?

Tot na de Vierdaagse!

Liefs Lotte