fbpx

#shapeyourstory lotte – augustus

Beste volgers,

Daar ben ik weer, fris en fruitig en dat na de Vierdaagse. Ik heb even twee weken rust genomen voor mezelf, maar vooral voor mijn lichaam. Daarna ben ik lekker aan het werk gegaan, want in de vakanties kun je extra werken.

Deze blog ga ik vooral schrijven over de Vierdaagse, wat was dat een rollercoaster. Daarmee bedoel ik helaas niet de Python in de Efteling, waar ik altijd graag in ga.Een rollercoaster aan emoties en vooral pijntjes. Nouja, laat dat -tjes maar weg. Ik zal jullie dag voor dag meenemen door de Vierdaagse.

Beginnend bij maandag 15 juli:
Vandaag mocht ik dan eindelijk het polsbandje ophalen. Met dit polsbandje meldt je je elke ochtend aan en elke avond af. Heel belangrijk, want zonder deze twee punten kan je niet starten. De kleur die ik kreeg was geel, want ik ging de 40km lopen. Heel erg zenuwachtig was ik vanaf dat moment. Alles kwam zo dichtbij. De Wedren was geheel ingericht, wandelaars waren al aanwezig en ik kreeg te zien waar ik mij morgenochtend moest melden om te starten. Het ging nu dan echt van start na een half jaar aan training. Die avond in bed sliep ik pas om 1 uur (laat het mama maar niet horen). Ik kon dus nog maar 3 uurtjes slapen voordat ik op moest staan voor de eerste dag van de Vierdaagse. Gelukkig ben ik om 1 uur, ondanks alle zenuwen, toch in slaap gevallen.

Dag 1, dinsdag 16 juli:
Om 5.45 uur mocht ik starten. Daar ging ik, in mijn groene shirt met leuke tekst, gemaakt door Mylene Media. Enorm blij was ik met dat shirt en eigen creatie erop. Bij de start liet ik mijn polsbandje scannen en daar zette ik de eerste stappen richting de eerste 40km. Deze dag was ik vol energie en goede moed. Ik had al eens eerder 40km op 1 dag gelopen, dus ik wist dat dit mij wel ging lukken. En zoals gepland kwam ik deze dag vrij gemakkelijk door. Toen ik thuis mijn schoenen uittrok, ontdekte ik maar liefst 5 blaren. Zoveel had ik er nog nooit gehad na 1 dag wandelen. Ik ben ’s avonds naar mijn privé blarenpost gegaan in Oeffelt om deze te laten prikken. Ook nog even langs de massage om de benen weer rustig te krijgen. Toen moe in bed beland. Op naar dag 2. Als ik zo elke dag mocht lopen als vandaag, dan tekende ik er direct voor.

Dag 2, woensdag 17 juli:
Pfff…….om 4.45 uur beginnen is wel heel vroeg, maar aangezien we dag 1 gehaald hebben, ging ik vandaag op naar dag 2. Roze woensdag. En speciaal voor deze dag had ik dan ook een roze shirt laten maken. Dit was zo’n dag, waarvan je vooraf niet wilde weten hoe zwaar deze zou worden. Vanaf de 5e kilometer kreeg ik het al zwaar. Mijn tempo lag veel lager dan dag 1, ook had ik toch veel last van die blaren, ondanks de tape. In Wijchen was ik de pijn beu en merkte ik dat er alleen maar meer blaren bij kwamen. Op 23 kilometer ben ik dan ook naar een blarenpost gelopen. Ik zou er een uurtje bezig zijn, dat zou precies uitkomen voor die dag. Na het bezoekje aan de blarenpost, ging het veel beter. De vette watten tussen de tenen werkten enorm goed, de blaar op mijn hak was afgeplakt, dus daar had ik ook geen last meer van. Alleen mijn linkerenkel bleef zeuren, vooral aan de bovenkant. Ondanks die pijn ben ik toch doorgelopen. Na een emotionele ontmoeting met mama, kon ik vol goede moed weer door. Die laatste 15km waren een eitje. Ik durfde zelfs even onderweg te dansen en te genieten van de aandacht van de mensen. Iets wat ik dag 1 nog niet gedaan had.

Dag 3, donderdag 18 juli:
Na een moeizame tweede dag, ben ik dag 3 om 5.45 uur toch weer vol goede moed gestart. Ik wist inmiddels dat ik alleen zou lopen en had mij op het ergste voorbereid. Hier kwam echter verandering in, na 5km kwam ik een oud-collega van mij tegen. We raakten aan de praat en al snel waren we in Milsbeek (nog 15km te gaan). We besloten om die dag samen uit te lopen, want we moesten de zevenheuvelenweg nog over, dat wilden we beiden niet alleen lopen.

 

 

 

 

 

 

 

Ondanks dat we niet constant aan het praten waren, was het samen lopen met iemand wel heel fijn. De aanwezigheid van een iemand die je kent, diegene voelt wat jij voelt en je af en toe gewoon eens lekker kunt kletsen.

Toch was deze dag ook zwaar, mijn blaren voelde ik continu en dat was soms best irritant. Gek genoeg was het fijn als een blaar weer knapte. Gisteren had ik van de blarenpost nog extra vette watten gekregen, dus die had ik vanmorgen vakkundig rond mijn tenen gewoven. Dat zorgde toch voor een soort kussentje, wat ik als heel prettig heb ervaren. Aan het einde van dag 3 was ik heel blij toen ik mijn controlekaartje inleverde en het controlekaartje van dag 4 mocht ontvangen. Ik had al 3 dagen, 120km, doorstaan. Die laatste dag moest mij ook nog wel gaan lukken.

Dag 4, vrijdag 19 juli:

De allerlaatste dag. Ik stond op met een brok aan negativiteit. Ik was moe, wilde niet meer, had er geen zin meer in en elke vezel in mijn lichaam verlangde naar rust die langer duurde dan 7 uurtjes. Toch ben ik opgestaan, mezelf klaargemaakt en om 4.45 uur stond ik op de Wedren, klaar voor de start van dag 4. Hoe ik dit deed? Gewoon gaan, verstand op nul en niet nadenken. 3km na de start had ik afgesproken met die oud-collega van gisteren. Samen liepen we verder. Allebei vol goede moed, want na vandaag hadden we ons kruisje en waren we eindelijk klaar met de Vierdaagse.

Om meteen maar jullie vooroordelen weg te nemen:

Nee, de laatste dag is geen feestje.Ja, ook de laatste dag loop je gewoon 40km, 42,5km zelfs.

Nee, de Via Gladiola staat niet helemaal vol.

Ja, de pijn die je hebt ervaar je nog steeds.

Nee, je wordt niet gedragen door alle mensen, want je loopt nog steeds (pak dit letterlijk op).

Ik wil niet zeggen dat iedereen dit zo ervaart, maar ik heb dit wel zo ervaren. De hele dag gehuild en gestrompeld. In Cuijk had ik even een geluksmomentje. Mijn familie stond daar en net zoals ik hen nooit verwacht had ik Cuijk te zien, hadden zij mij ook nooit verwacht in Cuijk. Kortom, niemand had er vooraf vertrouwen in dat ik het uit zou lopen. Ikzelf ook niet. Hier kreeg ik een mooie medaille en mijn eerste gladiolen. Ook kreeg ik later nog een leuke mascotte mee. Toen kon ik er weer ff tegen. De laatste 3km tot aan het KeizerKarelPlein heb ik huilend en strompelend volbracht. Daar stond mama. En ondanks dat ik enorm moe was en mijn lichaam aan alle kanten pijn deed, rende ik naar mama en viel haar huilend in de armen. Huilend van trots, omdat ik nog maar 500m hoefde te lopen. Eenmaal op de Wedren mocht ik dat welverdiende kruisje eindelijk in ontvangst nemen. Thuis overspoelden alle emoties van de van de afgelopen 4 dagen me, wat resulteerde in een ontroostbare huilbui. Heerlijk!

Wat waren deze dagen afzien, wat was het lichamelijk soms zwaar, maar zeker ook emotioneel. Ik merk wel dat ik sinds de Vierdaagse meer discipline heb. Mijn motto is dan ook: niks is zwaarder dan de Vierdaagse. Onder dit motto is alles gemakkelijker. Ik sta overal positiever in en ga ik vol goede moed aan de slag. Ook vertel ik steeds minder mensen van mijn doelen, omdat ik dan merk dat er geen druk op zit.

Tijdens het sporten denk ik vaker: wat is nou die 10 minuten, bij de Vierdaagse was het 12 uur wandelen.

Wat ben ik blij dat ik NIET een van de 6001 afvallers ben, maar juist behoor tot een van de 41.235 vwandelaars die hem uitgelopen heeft.

Kortom: mijn discipline is terug. Het doel waarvoor ik de Vierdaagse ging lopen, is behaald.

Tot september

Liefs Lotte