fbpx

#shapeyourstory lotte – april

En daar vloog de tijd. Alweer een heel kwartaal van 2019 zit erop.
Hoe ver zijn jullie? Helpen mijn tips? Je mag je ervaringen altijd met mij delen via facebook!

Eind maart ben ik uit eigen initiatief begonnen met een challenge. Op de foto hieronder kun je zien wat die challenge precies inhoudt.

Al een tijdje spookte dit door mijn hoofd. Gewoon stoppen met het niet eten van deze lijst was geen optie. Ik wist vooraf al dat het dan niet zou slagen. Ik had voor mezelf een steuntje nodig, iets waarmee ik mijzelf elke dag mag trakteren. Een sticker zou voor mij al voldoende zijn en zo geschiede. Inmiddels staan er al voor bijna 3 weken aan stickers en ben ik 1,3 kilo afgevallen! Daar ben ik enorm blij mee, ik heb het niet voor niets allemaal gelaten. Ook was het minder moeilijk dan ik dacht. Ik wil het eten op dit lijstje niet meer eten en heb dit ook tegen een handjevol mensen gezegd.  Doordat ik dit echt zelf wilde en Martijn mij eigenlijk alleen maar gesteund heeft, heb ik ontdekt dat de moeilijkheid in je hoofd zit. Als je denkt: ik mag dit niet, maar ik wil het wel, maak je het jezelf heel moeilijk. Als je denkt: ik wil het niet, dus ik eet het niet, wordt het ineens een stuk gemakkelijker. Het heeft bij mij ook wel even geduurd voordat ik op die manier kon denken, maar de belemmering zit echt alleen in je eigen hoofd.

Wel zitten er wat dagen tussen waar geen sticker op staat. Die uitzondering zit hem vooral in de laatste dagen. Dit heeft twee redenen: 1. Ik heb geen idee meer wat ik gegeten heb en hoeveel, 2. Ik ben er door omstandigheden niet meer mee bezig geweest.

 

Afgelopen donderdagavond (4 april) heeft zich helaas een incident plaatsgevonden die mij nauw aan het hart gegrepen is. Sommigen van jullie zullen dit al gezien hebben op mijn facebook. Zo niet, neem gerust een kijkje. Een traumatische ervaring, waarna ik meestal weer ging eten en mezelf niet in de hand had. Gelukkig gebeurde dat deze keer niet. Door alle stress en spanning van het incident, draaide mijn maag zich 4x om. Geen eetlust was het gevolg en het eten wat is at waren enkel enorm klein porties. Natuurlijk ook geen goede zaak, maar ik vond het beter dan eetbuien.

Vrijdagochtend heb ik meteen Martijn geappt en uitlegt wat er gebeurd is die donderdagavond. Meteen pakte Martijn dit enorm goed met mij op en hij appte mij regelmatig wat mijn gevoel was. Door mijn gevoel te uiten, kan ik het niet weg eten. Dat helpt, alhoewel ik nog geen eetlust heb, heb ik ook geen eetbuien.

Het gekke is nu dat ik eetbuien heb in mijn hoofd. Mijn hoofd wil heel graag eten en zoveel mogelijk, maar mijn lichaam moet er niet aan denken. Doordat mijn maag zowat samentrekt bij de gedachte aan eten, laat ik het staan.

Het incident is geen leuke ervaring geweest en ik hoop het nooit meer mee te maken, maar doordat ik nu direct hulp krijg en gevraagd heb bij mijn trauma, kan ik het emotie-eten er misschien wel uit krijgen. Het heeft altijd zijn voor- en nadelen.

Vraag dus meteen hulp als er een situatie voordoet waarbij je terug kunt vallen in je oude patroon. Mij helpt het nu van twee kanten: 1. Door mijn emoties te uiten in plaats van ze op te proppen, 2. Door te leren omgaan met eten en een trauma.

Welke hulp ik verder nog nodig heb of wil krijgen weet ik nog niet. Eerst maar eens een week weer alles op de rit krijgen en daarna kijk ik wel of mijn gevoel nog steeds hoog zit. Gun en geef jezelf wat tijd om alles te verwerken, het is niet niks en je moet wennen aan je leven met een trauma. Mensen zullen hier alleen maar begrip voor tonen, maar dan moet je wel open staan om je emoties te uiten.

Na deze wijze woorden lijkt het mij mooi om af te sluiten. Deze maand een wat heftigere blog, maar des te leerzamer. Ik hoop volgende maand met wat beter nieuws te komen.

 

Liefs,
Lotte